Foto: Jose Bugter

Andere tijden

  Cultuur

door José Bugter

De klok is nu toch al weer een tijdje verzet, maar nog steeds heb ik de neiging om al om vier uur 's middags te gaan eten. Normaal nuttig ik de maaltijd pas om zes uur dus mijn inwendige klok is danig in de war. Ook ben ik standaard een uur te vroeg wakker. Net nu ik dacht: lekker een uurtje langer slapen. Dat in 2019 de klok niet meer verzet zou worden, vond ik een heel goed idee. Ik dacht nog: Wat voortvarend! Dat was iets te optimistisch gedacht. Blijkbaar is het heel ingewikkeld en moet er nog drie jaar over nagedacht worden. Als iedereen overal zo lang over na moest denken kwam er nergens iets van terecht. Het leek mij heel eenvoudig. Deze tijd aanhouden. Niets meer aan doen.

Ik ben toch op tijd?

Ach, het heeft ook wel z'n charmes. Mensen die een uur te vroeg of te laat komen. Zoals de man die een uur te vroeg op een verjaardag zat en dat gewoon ook niet door had. Vertwijfeld vroeg hij zich af waarom de rest van de verjaarvisite er nog niet was. En de jarige, die net het eten door de keel had, vertelde hem lekker niet dat het pas zeven uur was. Dit voorjaar kwam er iemand een uur te laat op mijn Tai Chi les. Terwijl ik de afrondende oefeningen aan het doen was keek zij met een verbaasde blik toe. 'Zijn ze al begonnen', zag ik haar denken, 'ik ben toch op tijd?' Terwijl ze haar schoenen verwisselde zag ik dat het langzaam begon te dagen.

Ooit werd ons in een weekendcursus door de cursusleiders op het hart gedrukt dat we niet moesten vergeten dat de klok die nacht verzet werd. En wie waren er een uur te vroeg? Juist. Ze hadden zich nog gehaast ook, om bij aankomst te ontdekken dat het wel heel erg stil was. Ach ja, over drie jaar zullen ze wel tot de conclusie komen dat er nog niet goed genoeg over nagedacht is. Dan plakken ze er gewoon nog drie jaar bij aan. En wij blijven braaf al onze klokjes verzetten.

Meer berichten