cof
cof (Foto: Hilde Wijnen)

Doemdenken

  Column

Toen ik vanochtend in de spiegel keek, zag ik dat mijn haar die nacht een tijdreis had gemaakt. Helemaal naar de jaren tachtig nog wel. Zonder touperen, zonder haarlak. Een perfecte kuif, niks meer aan doen. Nog nooit heeft mijn haar dertig jaar te laat zo gaaf gezeten. Dat geeft te denken, zo'n begin van de dag, en toen ik mezelf daarna ook nog voor het eerst van mijn leven buitensloot, dacht ik: o ja, daar gaan we. Gelukkig had ik wel mijn haar gekamd. Als je een kuif naar beneden borstelt, lijkt het trouwens net alsof je met een krulspeld in je pony hebt geslapen. Dat u het even weet.
Op school, want daar moest ik ook nog heen, bedacht ik, precies voordat ik de straat weer uit fietste, dat ik de broodtrommel van de dochter maar beter achter kon laten in plaats van mee terug naar huis te nemen.

O, is het zo'n dag?

'O, is het zo'n dag?', riep een ouder. Ja, dacht ik, misschien is het wel zo'n dag. En ik sprong op mijn fiets om de rit te aanvaarden naar mijn reservesleutel, diep diep in IJsseloord, in de buurt van de schaapskudde, bij dat hert op de berg. Nooit geweest, daar ginds in de verte. Google Maps dus. Geen vriend van mij, kan ik u vertellen. De aanwijzingen zijn dan ook onmogelijk: fiets in noordelijke richting en neem een flauwe bocht naar links om... Noorden, wat, waar? En daarna is alles verloren. Maar vandaag, beste mensen, kwam ik in één vloeiende lijn op mijn bestemming aan. Voor het eerst.
Voor het eerst? Voor het eerst! Wat als het nou een andere dag was? Een dag van eerste keren? De eerste tijdreis van mijn haren, de eerste keer dakloos. De eerste keer ook dat ik zag dat je dat hert op de berg niet vanuit de auto moet bekijken, maar van onderaan die berg, omdat het dan net een mythisch wezen is, zomaar daar diep in IJsseloord. Terwijl je bijna denkt dat je zo'n dag hebt, maar net op tijd besluit dat het leuker is te geloven dat het een goeie dag is om avonturen te beleven.

Meer berichten