Foto:

Broederliefde

  Column

Twee broers heb ik. Veertig werd de een en de ander gaf hem als verrassing een feestje. Samen met een fles limoncello, drie glitterkanons en een tafel vol tapas waren wij, de gasten, het cadeau. Geen probleem. Dat deed ik eerder. Toen werd ik naar Barcelona gestuurd om een weekend door te brengen met mijn nietsvermoedende vriendin die daar sinds een jaar of tien woont. Surprise!
De bedenker van dit snode plan was haar Limburgse vriend. Door roze wolken, de zevende hemel en daarna de stad werd ik gedirigeerd om tenslotte in haar favoriete café met mijn gezicht in mijn feestelijkste plooi op haar te wachten. Om ook nog enig aandeel in de zaken te hebben en mijn waardering te uiten voor het feit dat het een cadeau is om een cadeau te zijn, had ik mij verscholen achter een boek met de titel:

De man van je leven

Details. Je loopt er zo aan voorbij, maar als je dat niet doet, word je vaak verrast. Een cadeautje in een cadeautje.
Zo'n glitterkanon bijvoorbeeld. Een ontzettend gedetailleerd ding zodra je het tot ontploffing brengt. Eerst klinkt er een knal, dan dwarrelen er werkelijk triljoenen glitters door de lucht en terwijl de helft van de aanwezige kinderen van schrik afgaat als een sirene, duikt de andere helft in de fonkelende zee die is ontstaan op de vloer, schept handenvol details in de kleine handen en strooit ze over zichzelf, elkaar en de moeders en vaders die zich niet snel genoeg uit de voeten maken. Er hangen glitters aan de muur, het plafond -feestverlichting voor de spinnen- in haren, op kleren, we gaan voor altijd glinsterend het leven door, dat kan niet anders.
Mijn jarige broer kijkt verbaasd om zich heen. Eén gouden glitter is precies op zijn oorlel neergestreken. Alsof hij zichzelf voor zijn veertigste een oorbel cadeau heeft gedaan.
Hoe een kleine glimp een glimlach kan worden.

Meer berichten