Foto: Jose Bugter

Het schip in

  Column

Deze zomer ging ik een dagje varen met een vriend.

Column José Bugter

Voordat we naar zijn boot gingen haalden we bij hem thuis nog wat spullen op. Al pratend liepen we de deur uit. Hij trok hem achter zich dicht. 'Shit, de sleutel!' Die zat nog aan de binnenkant. Gelukkig kon hij de schuur nog wel in en na veel gepruts met allerlei verschillende attributen door de brievenbus, ging de deur weer open. Een half uur later dan gepland vertrokken we. Eenmaal aan boord kreeg ik het vriendelijke verzoek om even water te gaan halen. Gewapend met een jerrycan liep ik naar de punt van het schip. Nu ben ik niet al te handig in het van boord klimmen, dus dacht ik slim te zijn door de boot aan het touw, waarmee hij vast lag, dichter naar de steiger te trekken. Vervolgens klom ik met de jerrycan in mijn linkerhand over de reling, terwijl ik mij met mijn rechterhand vasthield. Ik nam een flinke stap naar de steiger toe. Precies op dat moment dreef de boot af en stapte ik in het luchtledige. Met een flinke plons belandde ik tussen wal en schip.

Haal jij nog even water?

Proestend kwam ik weer boven en zag dat de steiger vanaf daar toch wel erg hoog was. Ik kon er nog net mijn vingers omheen slaan. In films kunnen zich dan altijd schijnbaar zonder moeite optrekken en zich in veiligheid brengen. Nou, ik niet. Gelukkig waren er een paar sterke mannen van een andere boot aan komen rennen. Die trokken me met vereende krachten omhoog. Mijn schoenen en de jerrycan was ik kwijt. Daarop sprong mijn vriend ook van boord om ze weer op te duiken. En ja, toen moest hij natuurlijk ook weer de steiger op geholpen worden. 'Ga jij nog even water halen?' vroeg hij, terwijl hij me de jerrycan toestak. Eigenlijk vond ik dat ik al wel genoeg water had.' Druipnat, maar met een volle jerrycan, voeren we even later weg van de haven.

In elk geval hadden we niet de boot gemist.

Meer berichten