Foto:

Ik bedoel maar

  Column

Column Hilde Wijnen

"Zooo, hé", hoor ik achter me wanneer ik met mijn pas verworven bakfiets de schuur uit rijd, "dat is me nog eens een lompe bak, hé! En láááng, niet normaal. Moet je kijken! Hoeveel kost zo'n ding nou?" Op het pad naast de schuur staat een grijze man die ik nog nooit heb gezien. Wat, wie, waarom? Nou jaaa! klinkt het in mijn hoofd en ik flap er uit: "Dat gaat je niks aan." Ik schrik er zelf van.
De grijze man niet: "Ja, ik heb er wel een beetje verstand van, moet je weten. Ik zit in die dingen. Zelf rijd ik een Riese & Müller. Als je er nog een duizendje tegenaan had gegooid, dan had je voor tweeduizend euro meer plezier gehad, maar ja. Wat een onbeschoft geval, zeg! En je hebt geluk dat je een schuur hebt. Als je nou geen schuur had gehad, waar moest je 'm dan kwijt? Nou?"
Ondertussen heb ik het ontzettend druk gekregen met verbouwereerd zijn en ongelovig om me heen kijken.

Is dit een grap?

Nee, zo te zien niet. Ik mummel: "Nou, ik ben er anders heel blij mee, hoor. Goedendag!" En fiets zo snel als ik kan met flapperende oren de straat uit.
Wie was die man? En wat denkt hij wel niet? O wacht, dat weet ik. Dat heeft hij me net in geuren en kleuren verteld.
Raar fenomeen eigenlijk, je mening geven. Totaal overschat als je het mij vraagt. Er zijn zelfs mensen die continue ergens iets van vinden en er dan vervolgens niets mee bedoelen. Heb je, ik noem maar eens wat, net te horen gekregen dat je gigantisch lange tenen hebt en dan bedoelt iemand er verder niets mee.
Verder? Verder dan wat eigenlijk? Verder dan: Zo, dat ben ik eindelijk eens kwijt. Dat lucht op! Kan ik tenminste weer lekker over tot de orde van de dag. Een kopje thee nog, watje?
O sorry.
Wat jij, bedoel ik.

Meer berichten