Foto: Jose Bugter

Slakkenspoor

  Column

Als ik in de achtertuin zit te genieten van de rust, geniet ik ook van het leven om me heen. Bijen zoemen loom van bloem naar bloem, vlinders fladderen ogenschijnlijk doelloos rond en lijken af en toe te denken: Hé, een bloem.

door José Bugter

Daar kruipt een slak naar een blaadje en begint eraan te knagen. Wat schattig. Maar wacht, dat is mijn mooie plant. Zijn soortgenoten hebben alle bladeren er al bijna afgevreten. Daar moet iets aan gedaan worden, maar wel op een milieuvriendelijke manier. Ik zoek op hoe dat moet. Alle slakken uit de planten plukken en dan ergens anders uitzetten in de natuur, lees ik. Hmm, ik zie me nog niet iedere dag met een bak slakken naar het bos rijden, dus zet ik ze bij een boom op de parkeerplaats en hoop maar dat ze de weg niet terug kunnen vinden. Dan moet ik grint strooien, want daar houden slakken niet van, is het volgende advies. Dus begeef ik mij met gezwinde spoed naar het tuincentrum en schaf daar twee zakken scherp grint aan. Dat gooi ik in ruime mate tussen mijn planten. Ha, daar zullen die slakken niet van terug hebben.

Heldenmoed

De volgende ochtend zie ik een onverschrokken exemplaar met ware heldenmoed met zijn zachte buikje over het grint kruipen. Langzaam nadert hij zijn doel. Anderen zijn hem voor geweest zie ik. Ze hangen triomfantelijk in de bladeren waar al weer grote gaten in zitten. Hoopjes fijngemalen grint getuigen van hun minachting voor mijn opgeworpen barricade. Ooit heb ik Afrikaantjes om een moestuintje gezaaid. Dat zou ook helpen. Ja ja. Ze vraten de Afrikaantjes op als voorgerecht en begonnen vervolgens aan de sla. Dan de volgende tip maar proberen: koffiedik en gemalen eierschalen bij de planten gooien. Helaas, na de eerste de beste regenbui is er niets meer van te bekennen en de slakken vieren feest. Zorgeloos strijkt er een vlinder neer op de enig overgebleven bloem.

Meer berichten