cof
cof (Foto: Hilde Wijnen)

Mis

  Column

Van de week maar eens naar de kerk gegaan. Niet om te bidden, maar om slechte koffie te drinken met uitzicht op een keur aan springkussens waarop rood aangelopen kinderen begeleid door het kabaal van gigantische blaasmachines en godenverzoekende muziek de tijd van hun leven hadden. Buiten woeien de narcissen van hun stelen. Krokusvakantie in de herfst, wie bedenkt zoiets nou toch.
Niet alleen het klimaat is veranderd, maar de tijden zijn het ook. Hordes kinderen die opgroeien zonder te weten dat de kerk ooit een plek was waar je je te pletter verveelde en dat je in een bibliotheek, bijvoorbeeld, helemaal niet mocht praten.

Laat staan glijden van een glijbaan.

Neem me niet kwalijk

Ik ben fan. Van de glijbaan in Rozet. Neem me niet kwalijk. Want ik ben óók fan van stille bibliotheken. Waar je kunt horen hoe een boek klinkt, de werelden in zwijgzame rijen staan te wachten om opengevouwen te worden.
Maar die glijbaan, die glijbaan is zo uit een boek gestapt.
Een van mijn lievelingsverhalen van vroeger gaat over ka-
bouteroma Boma, wie kent haar niet? Boma woont in het bos onder een dikke eikenboom, zoals kabouters plegen te doen, en heeft wel veertig kabouterkleinkinderen die met enige regelmaat allemaal tegelijk bij haar komen logeren, daar draait ze haar hand niet voor om.

Voor iedere kabouter heeft zij een tandenborstel, indrukwekkend, maar het beste is dat er naast de trap, die van de voordeur boven in de stam naar het huis diep onder de wortels loopt, een glijbaan is, die rechtstreeks in de keuken uitkomt.

Fantastisch. Ik wilde onmiddellijk kabouter worden als ik later groot .... ehm ... o ... jee.
Eigenlijk zouden ze die glijbaan in de bieb alleen 's nachts open moeten gooien. Op kaboutertijden.

Heiho. Iedereen blij.

Meer berichten

Nieuws uit Arnhem

Meer nieuws uit Arnhem >

Nieuwsoverzicht

Meer berichten