Foto: Jose Bugter

Nieuwjaarsborrel

  Column

Het is weer tijd voor de Nieuwjaarsborrels en recepties. Gelukkig hoef ik daar niet zo vaak heen. Meestal voel ik me wat opgelaten en onbeholpen. Ooit was ik op een nieuwjaarsreceptie waar ik helemaal niemand kende. Het is dan de kunst om je te mengen tussen de geanimeerd pratende groepjes mensen. Ik ben daar niet zo goed in. Ik nam nog maar een drankje en keek rond. Naast mij stond een vrouw op haar mobiel te kijken. Dapper besloot ik om met haar een praatje aan te knopen. 'Gezellig hè?' zei ik. Ze keek verstoord op. 'Ik ben met iemand aan het praten,' antwoordde ze bits. 'Oh, waarover?' informeerde ik. 'Ik vertel dat ik op een nieuwjaarsreceptie ben.' Ja, dat is natuurlijk een stuk interessanter dan converseren met iemand die ook op die receptie aanwezig is. Ik wilde nog wat tegen haar zeggen, maar ze was zich al niet meer van mijn bestaan bewust en tikte er lustig op los.

Wie ben jij nu weer?

Voorzichtig schuifelde ik door naar een groepje mensen dat gezellig stond te keuvelen. Ze leken elkaar allemaal te kennen. Onderweg greep ik nog maar een glas van een langskomend blad. Ik perste me zo onopvallend mogelijk tussen het kringetje. Dat lukte niet helemaal. Ze keken me allemaal aan met een blik van: Wie ben jij nu weer? Het ergste was dat een van hen dat daadwerkelijk aan me vroeg. Ik verslikte me in de champagne en stamelde: 'Nou, ik ben…' Verder kwam ik niet, want ze luisterden al niet meer en zetten hun gesprek voort, zonder nog op mij te letten. Teleurgesteld schoof ik verder naar het volgende groepje. Deze keer nam ik eerst een bitterbal waar ik natuurlijk danig mijn mond aan brandde. Terwijl ik stond te puffen en te blazen, klonk er achter mij een stem: 'Ach meid, ben jij helemaal alleen? Kom maar bij ons groepje staan.' Dat bleken allemaal vrouwen te zijn die alleen gekomen waren. Toch nog een heel goed begin!

Meer berichten