cof
cof (Foto: Hilde Wijnen)

Dag Sinterklaasje

  Column

Sinterklaas is nog niet het land uit of de rendieren vliegen je om de oren. De buurman heeft de kerstverlichting al twee weken in de coniferen hangen, de kerstballen liggen zo oogverblindend in de etalages te glimmen dat je geen pepernoten meer kunt zien. Of was dat nou omdat die al vanaf augustus in de winkels liggen?

Hoe dan ook, ik ben het een beetje kwijt. Niet de tijd, of de draad, maar het verheugen, het wachten op iets.

Op zondag de winkels dicht

Er is bijna niets fijner dan dat. Verheugen bestaat bij de gratie van afwezigheid. Je kunt je immers alleen verheugen op dat wat er niet is, maar waarvan je zeker weet dat het komen gaat en ook wanneer.

Sinterklaas en de Kerstman hadden vroeger nog nooit van elkaar gehoord. Ze hadden hun eigen plaats en hun eigen tijd. En er was een tussentijd. Onmisbaar wanneer je je zo nodig moet verheugen.

Nu alles er zo'n beetje altijd is en alles wat je bedenkt wel ergens te vinden is, verheug ik me niet zo meer zo vaak. Of in elk geval niet meer op de dingen waar ik me voorheen op verheugde.

Een keer per jaar pepernoten eten. In de zomer aardbeien. Op zondag de winkels dicht. Telefoons waar je alleen maar mee kan bellen. Zodat ik me verheug een ander mens te zien en te vertellen dat ik zin heb in de lente. Waarin er nog geen pepernoot aan de horizon te bekennen is en ik aardbeienplantjes in de voortuin zet, zodat ik in de zomer onder de zon mijn eigen aardbeien kan eten.

Meer berichten