cof
cof (Foto: Hilde Wijnen)

Zien is geloven

  Column

Er zijn natuurlijk mensen die voortdurend met het grootste gemak allerlei kommer en kwel het olijke hoofd bieden, maar ik ben er niet een van. Ik begeef mij regelmatig in het openbare leven met een verduisteringsgordijntje voor mijn ogen. Zo rolde het ook afgelopen donderdag.
Koopavond. Dat is doorgaans niet het juiste recept om mijn stemming te verbeteren, maar ik had dringend een trechter en een haarborstel nodig, dat is duidelijk. Zonder om me heen te kijken oorwurmde ik mezelf door de menigte tot ik plots stil stond omdat ik iets hoorde. Een geluid dat niet van deze wereld was. Mijn oren stonden op een kier blijkbaar. Ik kroop vanonder mijn frons vandaan en zag op de hoek tegenover de Hema een operazangeres staan zingen, compleet met ruches. De mensen eromheen luisterden net zo prachtig als zij zong.
Het is een kwestie van zien. En soms heb je daarvoor je oren nodig.

'Ineens bevond zich er een nieuw land op de wereld'

Een paar dagen later zat ik in de trein en naast me spraken een voortvarend meisje en een bedeesd meisje over paarden, poespas en Paraguay.
Wát zeg je daar? zei het bedeesde meisje.
Paraguay, antwoordde de voortvarende.
Paraguay?
Dat is een land. Ken je dat niet?
Nóóit van gehoord.
Even was het stil. Het bedeesde meisje glimlachte een beetje, keek in de open ruimte die was ontstaan en proefde van het verse woord in haar hoofd. Pa-ra-guay. Ineens bevond zich er een nieuw land op de wereld! Als dát kan, wat zou er dan nog meer mogelijk zijn? Nou?
Alles toch zeker.

Meer berichten