Logo arnhemsekoerier.nl


cof
cof (Foto: )

Stel je voor!

  Column

door Hilde Wijnen

Laatst werd mij gevraagd mijzelf voor te stellen in de doorlooptijd van een espresso. Hip, slik, weg. Zonder het geluid van de machine gelukkig (hallo chchch ik chchch ook chchch nu chchch zó chchch haha! chchch), maar hoe dan ook tamelijk ongemakkelijk.

Want wat vertel je nou over jezelf in 25 seconden? Je naam, je leeftijd, je werk. De gewone dingen, 10 seconden. Nog 15 seconden over. Ehm, en dan? Iets wat daadwerkelijk iets over je zegt, je onderscheidt van anderen, iets wat beklijft? De dingen die je doet, dat waar je van houdt of juist niet?

Man, man, man. De vragen die zoiets oproept! Doe mij maar een soyamacchiato met rechtsdraaiend melkschuim.

Wat is er mis met een ouderwetse elevator pitch? Kun je tenminste nog eens uitgebreid uitweiden. Zo kwam ik onlangs in de lift van het station iemand tegen die ook een oma had die haar neus kon aanraken met haar tong en stond ik in die van de voormalige V&D ineens te soebatten over wat erger is om naar te kijken; motorcross of biljarten.

Het kan verkeren.

Ooit werd mijn dochter, nog geen jaar op de wereld en pas behept met het vermogen die met grote ogen te bestuderen, beticht van discriminatie. Ja, flappert u maar gerust met uw oren. Dat deden de mijne ook. Uren koekeloerde ze naar alles om zich heen. Ze maakte geen onderscheid tussen deurknoppen, haar eigen grote teen en de Pakistaanse mevrouw in de lift van Rozet, maar die laatste was daar duidelijk niet van gediend. Soms hebben mensen maar een verdieping of anderhalf nodig om zich te laten kennen.

Leren kennen is een ander verhaal. Dat vergt tijd. En die hebben we. Aangenaam kennis te maken, ik ben uw nieuwe columnist. Tot over twee weken!

Meer berichten