Foto:

Lezerscolumn: Kans

Wat had ik nodig als kind?

Veiligheid, vertrouwen, troost.

Als ik faalde, mocht ik opnieuw.

Dát had ik nodig.

Net als 500 kinderen in een Grieks vluchtelingenkamp die geen ouders meer hebben.

Drukte, slechte hygiëne, spanningen en de dreiging van corona: geen voedingsbodem om te groeien en te dromen. Overleven maakt geen tijd voor rouw.

Dit is survival op de centimeter. Intelligente lockdown is er een schijntje bij.

Dit is tienvoudige quarantaine met geen zicht op versoepeling.

Wie hier verweest, is echt alleen tussen de drommen, de rijen, de massa.

Zo verdwijn je snel onder de radar als er geen hoeder is die jou beschermt.

Op 4 mei hebben we de oorlogsslachtoffers herdacht. Altijd een indringend moment. Nog indrukwekkender was het geweest deze kinderen op te vangen. Met de gedachte: 'Dit nooit meer'.

Niet alleen rouwen voor de doden, ook voor de levenden in nood. In crisis.

En daarna in actie komen, positief verzet tonen.

Ons kabinet beslist anders terwijl buur Duitsland reeds actief is in het opnemen van kinderen uit onder andere kamp Moria.

Wie zijn kind allang uit het oog verloren is, zal er misschien weinig bij voelen. Wie zijn kind goed herkent en elke dag meedraagt, weet direct wat hem/haar te doen staat:

We beginnen opnieuw. Zodat je kan rouwen, zodat je mag groeien en mag dromen.

Zodat er weer zin is, jij weer nut hebt en hopelijk lust krijgt.

Dat het grote, (on-)volwassen falen, dat oorlog heet, weer vrede wordt.

Zodat overleven weer leven zal worden.

M.P. Aulus

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden