Foto:

Lezerscolumn: Een lichaam

Corona is éen lichaam. In dat lijf huist een ziekte. Als patiënt zul je je aan moeten passen, je zal moeten accepteren dat dit het nu is.

Dit licht werpt een schaduw over jouw en mijn dagelijkse bezigheden. Gezellig een fietstochtje met z'n tweeën maken, vind ik opeens twijfelachtig. Moreel onhandig noem ik mezelf dan. Ik zie mezelf zitten: gegeneerd, onrustig daardoor, zittend op een bankje aan een dijk. Zonnetje erbij...

Is niet. Niet nu. In Italië is een humanitaire ramp gaande, het zorgpersoneel hier loopt haar heupen aan flarden en aan de grenzen zijn vluchtelingen die nu echt nergens meer naartoe kunnen en mogen. Locked en zeer mogelijk down.

Ik voel me bevoorrecht. Ik heb geen kinderen, geen hond. Mijn verantwoordelijkheid is niet groot. Ik hoef alleen maar van mijn fiets te stappen om me beter te voelen. Zet muziek op voor beweging, troost, menselijk contact. Ik ben niet alleen. Een ziekte overwinnen, kan weken of maanden duren.

Sommigen die dit lichaam met mij delen, krijgen die tijd niet. Ik betuig mijn respect door mijn fiets te laten staan. Als ik in de buurt van hen zou mogen komen, zou ik mijn hoed(die ik niet heb) voor hen afnemen. Voor hun familie, voor zorgers die ,na intensieve behandeling, weer iemand zien gaan.

Om niet neerslachtig te worden, daag ik mezelf uit: wat kan ik op de vierkante meter doen om mezelf te behagen? Daarmee help ik de zorgers en ook mijn en jouw familie en geliefden. Zodat we na deze ziekte ook het personeel uit de mentale zorgsector niet overspoelen met onze onverwerkte emoties, angsten en onzekerheden.

Ik wil dit lijf beter maken. Samen met jou, maar los van elkaar.

M.P. Aulus

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden