Foto:

Lezerscolumn: dagboek van een niet-thuiswerker

Terwijl de wereld om mij heen zich klaarmaakt voor een toiletpapier-apocalypse en nog net niet deuren en ramen barricardeert, gaat voor mij het leven 'gewoon' door. Gewoon is een relatief begrip natuurlijk. Mijn vrijwilligerswerk bij Arnhems tofste poppodium Luxor Live staat momenteel in de wachtstand. Een terrasje pakken met vrienden en zo genieten van de zon zit er nu ook niet in.

Maar mijn werk gaat gewoon door. Om half zeven 's ochtends gaat mijn wekker. Ik werk in een zorginstelling. Niet als begeleider of verpleegkundige, als schoonmaker.

Het zijn rare tijden. Ontelbare keren heb ik de minachting van sommige mensen gezien en gevoeld wanneer zij hoorden wat voor werk ik doe. Deze groep komt deels overeen met de thuiswerkers van nu.

Maar nu hoor en zie ik alleen lofbetuigingen voorbij komen, op Facebook, met acties die worden opgezet om de rest een hart onder de riem te steken. Ik hoop dat al dit gedoe met het coronavirus ook een positieve verandering zal geven aan de mindset van mensen. Het gaat niet om wat je doet, het gaat om wie je bent.

Morgen zal ik met beschermende kleding en mondkapje mijn werk weer uitvoeren. Ik ga de bewoners niet laten zitten. Houd dit gevoel van waardering vast terwijl u morgen veilig thuis achter uw computer een kopje koffie drinkt.

Anne Wegkamp

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden