Melanie Vesters: "Vroeger was ik voor de duvel niet bang. Alles was mogelijk. Nu leef ik in een soort cocon."
Melanie Vesters: "Vroeger was ik voor de duvel niet bang. Alles was mogelijk. Nu leef ik in een soort cocon." (Foto: )

Melanie Vesters uit Klarendal loopt voor ziekte van lyme

Op 4 april vindt de derde editie van Lopen voor Lyme plaats. Met het wandel- en hardloopevenement wordt geld opgehaald voor chronische Lymepatiënten. Dit jaar doet de 40-jarige Melanie Vesters uit Klarendal mee. Zij liep in 2012 een tekenbeet op en werd ernstig ziek.

Door Hilde Wijnen

Arnhem - "Het gebeurde in een stressvolle periode. Ik was aan het herstellen van een zwaar fietsongeluk waar ik hersenletsel aan overhield, raakte arbeidsongeschikt en verloor mijn huis en relatie. Na de beet kreeg ik meteen antibiotica, maar ik ben toch geïnfecteerd geraakt. Mijn weerstand was waarschijnlijk niet al te best."

Binnen een week kreeg Melanie hoge koorts en kon ze niet goed meer lopen. Gelukkig had ze de boosdoener bewaard. Het Pro Health Medical Lab onderzocht de teek en constateerde besmetting met de Borrelia-bacterie, die verantwoordelijk is voor de ziekte van Lyme. De teek bleek bovendien drager van Babesia, een parasiet die rode bloedcellen vernietigt en Bartonella, een bacterie die een scala aan problemen veroorzaakt, van pijnlijke voetzolen tot hersenaandoeningen.

De klachten hielden aan en verergerden. "Ik heb geen energie en altijd pijn. Zenuw- en botpijn bijvoorbeeld. Soms is het hanteerbaar, soms heb ik aanvallen. Die komen in golven en kunnen dagen, maar ook weken of maanden duren. Dan verdwijn ik van de radar. Die pijn ziet niemand. Soms gil ik het uit. En ik ben geen pieperd. Vroeger was ik voor de duvel niet bang. Alles was mogelijk. Nu leef ik in een soort cocon."

Tien procent van alle Lyme-patiënten krijgt chronische Lyme, een moeilijk te genezen, complexe multisysteemziekte die onder andere ontstekingen veroorzaakt in gewrichten en hersenen. De ziekte wordt bestreden met antibiotica. Bij veel chronische Lyme-patiënten slaan die niet aan. Gelukkig zijn er alternatieven in binnen- en buitenland. Probleem is dat deze niet worden vergoed door zorgverzekeraars. "Al het geld gaat naar behandelingen en medicijnen. Maar nu is het op, alle reserves."

En dat is jammer, want sinds een half jaar is Melanie bezig met een veelbelovende behandeling in Driebergen. "Twee jaar lang heb ik gedacht: ik wil niet meer. Er was alleen nog pijn, wanhoop en depressie. Ik ging van leven naar overleven naar alleen nog bestaan. En alleen bestaan, dat is geen doen. Het grootste gemis is dat ik door de pijn niet genoeg aandacht meer kan hebben voor andere mensen. Ik wil een goede tante zijn voor mijn neefjes, het geduld hebben om naar mijn moeder te luisteren, met een pan soep op de stoep van een vriendin staan. Sinds Driebergen zijn de pijnaanvallen minder. Er is licht aan het eind van de tunnel. Deze ziekte leert me op een andere manier te kijken naar het leven. Ik ben heel nieuwsgierig naar wat er nog meer komt."

Doneren kan via www.lopenvoorlyme.nl/team/mel Aanmelden als loper? Neem contact op met de redactie.

Meer berichten