Hilde Beunk, bestuurder van de nieuwe Bibliobus: "Ik heb altijd het gevoel dat ik op vakantie ga." (foto: Hilde Wijnen)
Hilde Beunk, bestuurder van de nieuwe Bibliobus: "Ik heb altijd het gevoel dat ik op vakantie ga." (foto: Hilde Wijnen) (Foto: )

'Die voorkant is cool, die wil ik lenen!'

De zomervakantie is voorbij, de zin in avontuur nog niet. Reden genoeg om een ritje te maken met de gloednieuwe Bibliobus. Althans, de buitenkant ervan is aangepast. Het logo van Rozet staat erop en de kenmerkende roze kleur heeft plaatsgemaakt voor afbeeldingen van kinderen in superheldenpakken.

door Hilde Wijnen

Arnhem - In de bus is niets veranderd. Vierduizend boeken staan keurig in het gelid te wachten om ontdekt te worden door boekenwurmen in alle uithoeken van de stad. Vandaag is het de beurt aan Malburgen en Immerloo, de favoriete wijken van bestuurder Hilde Beunk. "Ik heb altijd het gevoel dat ik op vakantie ga", zegt ze als ze de bus instapt.

Acht jaar lang al rijdt ze de boeken naar de wijken. "Er is in veel culturen geen lees-, maar een vertelcultuur. Als ik er niet ben, dan lezen ze niet."
Eerste stop is De Spil. Behendig manoeuvreert Hilde door de smalle straatjes. De scholen in de buurt zijn net uit. Langzaam druppelen de kinderen binnen. "Fortnite! Ooo, die voorkant is echt cool. Ik wil lenen!" straalt een jongetje dat met zijn moeder de bus in is gestapt. Twee zusjes kibbelen over wie welke boeken wil, een meisje reserveert 'Het leven van een loser', iemand zoekt een moppenboek. Het gros van de kinderen helpt zichzelf. Ze weten precies waar ze moeten zijn. "Ik heb veel vaste klanten", verklaart Hilde.

Bij de volgende halte aan de Graslaan is het een stuk rustiger. "Ik weet niet hoe het komt. Sinds een jaar of drie is het hier ineens stil." Vaste hulpjes Isa en Ishani, leerlingen van de Margarethaschool, doen hun uiterste best de Bibliobus te promoten bij hun schoolgenoten. Er is wel animo. "Komend jaar ga ik uitzoeken waar het 'm in zit. Alle kinderen zijn nieuwsgierig, daar ligt het niet aan."

De laatste stop maakt alles goed. Bij aankomst staan er al twee enthousiastelingen te wachten. "Of ik nu vijf of tien minuten te vroeg ben, die meiden staan er altijd. Ze komen voor de Tina." Binnen een kwartier is de bus gevuld met kinderen in alle soorten en maten. Nog even en er kan niemand meer bij. De kasten worden beklommen, de collectie geplunderd. "Snap je waarom dit mijn lievelingswijk is?" glimlacht Hilde.

"Hier vlakbij is Het Mozaïek. Die doen heel veel met taal. Ze leren de kinderen de dingen op te lossen met woorden. En dat merk je."
"Dag mevrouw, hoe is het?" Er stapt een jongen de bus in. "Ha Mahad, wat een verrassing!" roept Hilde. "Ik ken hem al sinds zijn tiende", vertelt ze. "Toen kwam hij elke week. Niet altijd om een boek te lenen, maar ook om zijn verhaal te vertellen. Nu is hij achttien en studeert. En dan komt hij dus nog even kijken hoe het met mij gaat. Zo leuk!"
Langzaam loopt de bus leeg. Alle boeken keren huiswaarts. Zo ook de kinderen. Volgende week wachten er weer nieuwe avonturen.

Meer berichten