'Ik wist niet waar we terecht konden'

door Marnix ten Brinke

Aandacht voor kinderen en schulden

"Mijn man werkte als ZZP'er in de bouw", vertelt Alice. "Door de economische crisis kwamen er steeds minder opdrachten binnen en dus moesten we bezuinigen. De buffer die we door de jaren heen hadden opgebouwd werd steeds minder en de betalingsachterstanden begonnen op te lopen. Je probeert het ene gat met het andere te vullen, maar op een gegeven moment kom je tot de conclusie: dit gaat niet meer."

Arnhem - Het gezin met drie kinderen ging op zoek naar hulp. "Ik wist totaal niet waar we terecht konden. Je wilt het anderen ook eigenlijk niet laten weten, want de schaamte was heel groot en eigenlijk is het dat nu nog steeds, maar ik vind het belangrijk om mijn verhaal te vertellen. Misschien dat ik er iemand mee kan helpen."
Uiteindelijk was er een bewindvoerder die de schulden van de familie overnam en verantwoordelijk werd voor al het geld dat er binnenkwam en er weer uitging. "We moesten een nieuwe bankrekening openen waar wij zelf geen toegang tot hadden. We kregen van de bewindvoerder honderd euro per week voor boodschappen, kleding, school, voor alles. Toen onze oude wasmachine in de fik vloog kregen we op hoge uitzondering iets meer geld om een andere te kopen."
Ondertussen kregen Alice en haar man beiden een nieuwe, vaste baan, maar de bewindvoering bleef, tot afgelopen maart. "Het heeft zo'n vier jaar geduurd en je voelt je verschrikkelijk. Nog steeds kan ik niet genieten van het leven. Het heeft zo'n impact, zeker ook op de kinderen. Op school konden ze niet meedoen met allerlei excursies en andere dure activiteiten en als er kleding nodig was, moesten ze naar de Kledingbank. Voor mijzelf vond ik dat niet erg, maar als tiener wil je dat niet."
Toch was er ook Stichting Leergeld, waar ze toevallig via internet achterkwam. "Ik ben hen zo dankbaar", aldus Alice. "Het is zo fijn dat er organisaties zijn die je kunnen helpen. Ik wist daar helemaal niks van en ik denk heel veel mensen niet. Daarom vertel ik dit verhaal, zodat mensen die in eenzelfde situatie zitten weten waar ze terecht kunnen voor hulp."
Anna-Yfke Sleurink is coördinator bij Stichting Leergeld Arnhem en maakt zich zorgen om de vele mensen die in de schulden zitten en de gevolgen voor de kinderen. "Vaak denken mensen dat het iemands eigen schuld is, maar in de meeste gevallen kan men er helemaal niets aan doen wanneer men in de schuldhulpverlening terecht komt. Gelukkig zijn er van allerlei regelingen en organisaties die mensen helpen, maar waar ik een gebrek constateer is bij het aanbieden voor hulp aan kinderen in een situatie als deze. Wij kunnen als stichting helpen met een goede fiets voor school of een laptop, maar er is veel meer nodig. Het zou goed zijn wanneer de overheid, zoals de gemeente Arnhem, meer geld beschikbaar stelt voor de kinderen in deze kwetsbare situatie. Nu is het nog zo dat budgetten die eigenlijk voor de kinderen bedoeld zijn, door de ouders gebruikt mogen worden om schulden af te lossen bijvoorbeeld. Dat vind ik echt van de gekke. Daarom roep ik de Arnhemse politiek op om nieuw beleid te maken."
Alice en haar gezin is nu officieel klaar met het voor haar ingrijpende traject en het gaat langzaamaan beter. "Ik kan nog niet blij zijn. Mijn oudste zoon zei laatst dat ik het goed gedaan had, maar zo voelt het niet."

Meer berichten