Adrian Martig in zijn atelier aan het werk. Hij lijmt een gebarsten bovenblad. (foto: Erlend Joséphy)
Adrian Martig in zijn atelier aan het werk. Hij lijmt een gebarsten bovenblad. (foto: Erlend Joséphy) (Foto: Erlend Josephy)

Een Stradivarius vergeten in de trein

De Amerikaanse violiste Jennifer Koh heeft haar Stradivarius in een Duitse trein laten liggen. Bij een reis van Mannheim naar Saarbrücken vergat ze de viool uit 1727, die zij in bruikleen had en die 2,4 miljoen euro waard is. Pas na het uitstappen bedacht ze zich dat ze het instrument had laten liggen. Ze schakelde direct de politie in, die de trein slechts een minuut voor vertrek nog kon tegenhouden. De coupés werden doorzocht en de viool werd gevonden. Ze kon er daarom die avond bij een concert nog op spelen.

door Erlend Josephy

Arnhem - Nee, een Stradivarius heeft de Arnhemse vioolbouwer Adrian Martig nog niet in zijn handen gehad, maar wel vele andere violen en cello's. Adrian, geboren als Zwitser, studeerde aanvankelijk af als electro-ingenieur, maar vond daar uiteindelijk niet genoeg voldoening in. Hij wilde iets tastbaars uit zijn vingers zien komen. Omdat hij al vanaf zijn 7e viool speelde meldde hij zich aan voor een vierjarige opleiding bij een vioolbouwersschool in Zwitserland. Dit was een kleine school die ieder jaar maar twee tot drie nieuwe leerlingen toeliet en Adrian werd uit zo'n twintig leerlingen geselecteerd om de opleiding te mogen volgen. "Tijdens deze opleiding leerde ik violen en cello's bouwen, maar de fijne kneepjes heb ik daarna in de praktijk geleerd. Ik heb eerst twee jaar bij een vioolbouwer in Zwitserland gewerkt en daar voornamelijk reparaties verricht. En daar leer je heel veel van. Vervolgens heb ik drie jaar in Frankrijk gewerkt."

Naar Nederland

"Daarna heb ik mij in Arnhem als zelfstandig vioolbouwer en restaurateur gevestigd. Van het echte bouwen van violen is het niet meer gekomen. Het is erg moeilijk om daarvan rond te komen, omdat er erg veel tijd in het bouwen gaat zitten. En dan moet je er een flinke prijs voor vragen, wat je alleen kunt doen als je al naam hebt gemaakt. Maar van reparaties word ik ook erg gelukkig. Het doet mij altijd veel plezier als dat ook weer eens goed gelukt is. En als de klanten mij dan prijzen, omdat de viool weer prachtig klinkt, geeft mij dat veel voldoening. Het is ook een echt ambacht, waar je veel vakkennis en ervaring in moet hebben." Hij laat mij een stuk kwartiergezaagd sparrenhout (Fichte) zien. "Dit komt van een boom af die gegroeid is tussen de 1000 en 1500 meter hoogte. Bomen op die hoogte groeien langzamer, waardoor de nerven dichter bij elkaar liggen en het beter geschikt is voor strijkinstrumenten. Men weet precies hoe dat hout voor een bovenblad van een viool in twee delen gezaagd moet worden. Dan worden beide delen aan elkaar gelijmd, waarna het bovenblad 'gestoken' kan worden." Adrian vertelt dat de andere onderdelen van de viool over het algemeen uit esdoornhout wordt gemaakt. Adrian is een gelukkig man. "Als je doet wat je leuk vindt hoef je nooit te werken", aldus Mahatma Gandhi en dat is volledig op Adrian van toepassing.

www.martigvioolservice.nl/

Meer berichten