Logo arnhemsekoerier.nl


Susan Frank: "Door mijn verhaal te delen, hoop ik andere mantelzorgers een hart onder de riem te steken." (foto: Marieke Paardekooper)
Susan Frank: "Door mijn verhaal te delen, hoop ik andere mantelzorgers een hart onder de riem te steken." (foto: Marieke Paardekooper) (Foto: )

'Er is veel stil leed achter de gevels'

Op 20 september komt Theatergroep Bint met een muzikale theatervoorstelling over mantelzorgen in Arnhem. Hoe is het om zo intensief voor iemand te zorgen? Mantelzorger Susan Frank: "Het is veel stil leed achter de gevel, maar zo langzamerhand durf ik te zeggen dat ik trots ben op wat ik doe. Het verdriet blijft immens, maar door mijn verhaal te delen, hoop ik andere mantelzorgers een hart onder de riem te steken."

door Marieke Paardekooper

arnhem - "De huidige situatie ontstond zo'n acht jaar geleden, toen mijn ouders (nu begin zeventig) allebei hulpbehoevend werden. Mijn vader omdat hij door Parkinson steeds minder mobiel werd. Hij heeft nog lang voor mijn moeder gezorgd die zelf door Tia's hersenschade heeft opgelopen, maar op een gegeven moment ging dat gewoon niet meer.

Ik heb mijn moeder geholpen met de verhuizing naar een kleinere woning en mijn vader ging in hetzelfde dorp naar een verzorgingshuis.

Aanvankelijk had ik weerstand tegen een vaste dag per week, maar met een partner en de zorg voor drie kinderen, gaf het toch duidelijkheid en meer structuur. Zelf beschouwde ik het eerst niet als mantelzorg. Dat besef kwam pas toen vriendinnen me erop wezen dat ik het wel zo kan zien. Zo ben ik er langzamerhand ingegroeid en nu kan ik er trots op zijn. Als mantelzorger ben je de mantel die de patiënt verzorgt. Dat is meer dan boodschappen doen, pillen tellen of de administratie regelen. Zo heb ik samen met familie en de verpleegsters in het verzorgingshuis van mijn vader geregeld dat er een bad kwam, zodat hij lekker kan ontspannen. Ook hebben we ervoor gezorgd, dat mijn moeder de beschikking heeft over haar favoriete sportzenders, waardoor ze zich minder eenzaam voelt. Het is fijn om dit voor hen te kunnen doen, al kan het ook verdrietig zijn. Zelf vind ik de veranderende ouder kind relatie het pijnlijkst. Door de hersenschade kan mijn moeder bijvoorbeeld minder goed bij haar emoties waardoor ze geen moederliefde meer kan tonen. Zorgen voor zieken brengt veel emoties met zich mee. Oude patronen en karakterverschillen steken vaak de kop op en dat kan leiden tot spanningen. Iedereen zorgt weer anders. Daarom is het belangrijk om je grenzen aan te geven. Een andere tip is om je als mantelzorger te verdiepen in de omgeving en het ziektebeeld van de patiënt, ook door frequent overleg met het personeel. Zo kreeg mijn vader naast Parkinson ook dementie en zit hij sinds 1,5 jaar op de gesloten afdeling van een verzorgingshuis. Hij heeft het daar fijn. Toch had ik geen idee wat ik op zo'n afdeling kon aantreffen. Ik vond het bijvoorbeeld heftig om met agressie te maken te krijgen. Mijn kinderen hebben amper een opa of oma aan hen gehad. Daar heb ik wel mee geworsteld. Dan voelde ik me schuldig als ik ze meenam naar mijn ouders, terwijl zij er eigenlijk enorm goed mee kunnen dealen. Dat schuldgevoel ebt dan snel weg in trots. Je geeft ze veel mee voor later. Door de situatie hebben ze oog voor een ander."
www.theatergroepbint.nl

Meer berichten