Logo arnhemsekoerier.nl


Foto: Marnix ten Brinke

Leven met psychiatrische aandoening

door Marnix ten Brinke

"Ik heb mijn leven lang last gehad van depressies, maar als kind werd dat niet zo herkend. Het was een andere tijd. Nu is hier veel meer aandacht voor, ook bij kinderen, maar toen niet. Ik was een vrij rustig kind, dus dat vond men makkelijk. Ik had overlevingsstrategieën bedacht om om te kunnen gaan met mijn depressies."

Arnhem - Mascha Gesthuizen heeft onlangs haar eerste boek geschreven. Het heet 'Halverwege het einde' en gaat over het leven met een psychiatrische aandoening. "Het boek is op waarheid gebaseerd, maar het is niet autobiografisch", vertelt ze. "Het heeft bij mij heel lang geduurd voordat ik zelf hulp ging zoeken voor mijn klachten. Ik heb het heel lang ontkend, ik wilde het gewoon niet."
Na haar middelbareschooltijd besloot ze om geneeskunde te gaan studeren en daarna wilde ze huisarts worden. "Regelmatig kwamen er patiënten langs met klachten waarin ik mijzelf herkende. Ik merkte dat ik hen dingen adviseerden, die ik vervolgens zelf ook ging doen. Langzaamaan begon het werk mij in de weg te zitten. Ik heb het lang kunnen volhouden op eigen kennis, maar op een gegeven moment werd het toch te problematisch. Ik ging minder functioneren. Ik weet nog goed het moment dat ik een patiënt tegenover mij had zitten die een verhaal vertelde waarvan ik dacht: 'dat is mijn verhaal'."
Maar hoe ga je als zorgverlener om hulp vragen? Voor Mascha was dat een lastig dilemma. "In de medische wereld heerst best nog een taboe op het vragen van psychische hulp als je zelf zorgverlener bent heb ik ervaren. Uiteindelijk heb ik dat wel gedaan. Ik ben naar een psychotherapeut gegaan, maar dat werkte in het begin helemaal niet. Ik was niet in staat om over mijn problemen te praten."
De doorbraak kwam toen haar werd gevraagd om alles dan op papier te zetten. Gewoon thuis, in haar eentje en om deze woorden vervolgens te bespreken. Het werkte. "Eigenlijk is daar mijn boek uit voortgekomen. Toen het schrijven voor therapie niet meer nodig was wilde ik graag een boek gaan schrijven. Wel met een ander verhaal dan mijn verhaal, maar het vloeide er wel uit voort. Ik wilde het ook meteen uitgeven, ik wilde dat het gelezen werd. Daar had ik geen moeite mee."
Ze ging naar de Schrijvers Academie om technieken te leren en om haar kennis over schrijven te vergroten. "Ik wilde graag wat vertellen met mijn boek. Specifiek voor andere hulpverleners. Ik hoop dat het boek voor herkenning zorgt en een stimulans kan bieden om hulp te zoeken. Het boek is geschreven om geraakt te worden en kan best als pittig ervaren worden. Het is geen feel good roman."
Haar eerste boek smaakt in ieder geval naar meer. "Ik heb zeker wel ideeën. Ik heb altijd al verhalen in mijn hoofd gehad. Voor mij was het schrijven van dit boek heel bevrijdend. Omdat ik langere tijd geen huisarts ben geweest, ben ik mijn registratie kwijtgeraakt. Daarom ga ik mij nu helemaal storten op het schrijven. Wat ik iedereen in ieder geval kan aanraden: mocht je plannen hebben voor het schrijven van een boek, wacht er niet mee, maar doe het gewoon."

2 reacties
Meer berichten

Shopbox