Foto:
column

Woestijn

Een van de dingen die me het meest duidelijk zijn geworden de afgelopen tijd is wel wat een vakantiebelust volkje wij eigenlijk zijn. Hup, die prik erin en gaan met die banaan! Knuffelen doen we later wel, mensen, eerst gaan we naar Frankrijk! Joep, doei en de mazzel.

Ik zeg wij, maar ik hoor daar niet bij. Vakantie, daar doe ik niet echt aan. Dat is ook niet veranderd na ruim een jaar pandemisch leven. Juist niet. Weet je wat, dacht ik laatst, ik blijf gewoon lekker de hele zomer thuis. Kan mij het schelen.

Het is niet dat ik een vakantietrauma heb. We gingen nooit zo ver, vroeger. Met de auto naar Luxemburg ofzo, mijn vader achter het stuur, shaggie onder zijn snor. Mijn moeder naast hem, onbekommerd rolbevestigend met de kaart op z’n kop. Zes bengelende benen op de achterbank. Ik met mijn voorhoofd tegen het kierende raam achter mijn moeder geplakt, misselijk door de blauwbewolkte autorit. Mijn jongste broer luid protesterend dat het allemaal niet eerlijk was in het midden. En mijn jongere broer aan de andere kant, besmuikt genietend van een van de spaarzame voordelen van het middelste kind zijn.

We gingen naar vakantiehuisjes waar van binnen alles bruin was en als je naar buiten ging waren er bergen om te bewandelen en kloosters die je kon bezoeken als je daar zin in had. Ook als je daar geen zin in had trouwens. Dat ging best, heel vaak zelfs. Of we deden campings aan waar net iedereen de volgende dag naar huis ging, alleen godsdienstwaanzinnige kinderen verbleven of waar geen zwembad was.

Vooruit. Misschien dan toch een trauma. Een kleintje dan.

Hoe dan ook. Vakantie is zeg maar echt niet mijn ding. Het is niet dat ik een huismus ben. Meer een slome slak. Ik ga het liefst langzaam ergens naar toe, zodat ik de tijd heb om me aan te passen aan mijn omgeving. Een mens is niet gemaakt om te snel te gaan. Deze mens niet althans. Ik verwacht geen begrip van u. Ik weet dat ik een roepende in de woestijn ben. De woestijn! Ha, je hoeft helemaal niet ver te reizen om toch ergens te komen.

Column Hilde Wijnen

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden