Foto:
Column Hilde Wijnen

Paplepel

Als u dit leest, is het EK begonnen. Ik heb er zin in. Hoewel ik, op het moment van schrijven, niet eens weet tegen wie Oranje speelt de komende dagen.

Dat is niet altijd zo geweest. Er was een tijd dat ik iedereen kon imponeren met mijn voetbalkennis. Ik wist wie waar speelde, schudde wedstrijdanalyses uit mijn mouw en draaide mijn hand niet om voor een een-tweetje. Daar hoefde ik geen moeite voor te doen. Voetbal was nogal een ding bij ons thuis. De broers kwamen ter wereld met een bal aan hun voet. Mijn vader was coach van het dorpselftal. Mijn moeder liet zich horen langs de lijn en als het huis te klein was voor het chagrijn van een verloren wedstrijd hield ze nog steeds van iedereen. Elke zaterdag en zondag waren we op het sportpark te vinden, het weekend sloten we af met Studio Sport. In het hoekje van de bank zat ik. Met mijn neus in een boek en mijn hoofd in een andere wereld zou je denken dat je niks meekrijgt van wat er om je heen gebeurt. Maar zo werkt het niet. Als iedereen in de ruimte voetbal ademt, adem je vanzelf een beetje mee.

Jaren later zat ik in de trein met een vriendin die van dat alles geen weet had. Over dansen spraken wij, en Franse films. Tegenover ons plofte een man neer met een kortgeschoren koppie. Uit zijn zware bepakking, er stak een honkbalknuffel uit, haalde hij een stel rijkelijk belegde broodjes waar hij met smaak op aan viel. Ik keek naar hem en dacht: ik ken hem ergens van, maar wáárvan in godesnaam? Ik pijnigde mijn hersens. Vroeg aan mijn vriendin of zij misschien meer wist, maar nee. Het wilde me maar niet te binnen schieten. Dan maar aan de man zelf vragen. Die had ook geen flauw idee. Hij ging niet uit in de Morgenzon vroeger, was niet de neef van mijn buurman, en nee, hij werkte ook niet bij de bieb.

Hmm. Maar opeens viel toch het kwartje. Snotversnaatje! Groene velden, wapperende manen. Ik weet het, riep ik, Glenn Helder! Toch? Ssst, niet zo hard, zei Glenn Helder. Hier, neem een broodje. Tussen de happen door spuwde ik alle clubs uit waar hij had gespeeld. Verbluft keek mijn vriendin mij aan. Ik grijnsde. Ik wist zelf ook niet meer dat ik het in me had.

Column Hilde Wijnen

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden