Foto:
Column Hilde Wijnen

Trakteren

De kringloopwinkel was weer open. En dus toog ik naar de stad. Wel pas nadat ik eerst een vervelend klusje had geklaard. Werkt goed, dat systeem. Zonder tijdslimiet schuifelen langs andermans troep in de hoop ergens een schat op te duikelen, het is een ware traktatie. Beter dan dat bestaat er niet!

Er waren er meer die er zo over denken. Voor de winkel stond een rij. Vol met goedgemutsten. Niemand keek op zijn telefoon. Niemand wipte ongedurig op zijn voeten. Iedereen had het veel te druk met zich verheugen op wat komen ging. Ongelimiteerd ergens anders zijn dan thuis of in de openbare ruimte, wat een feest.

Zelf gebruikte ik mijn wachttijd voor mijmeringen over nieuwe manieren om je partner te ontmoeten: wij hebben elkaar leren kennen in de rij voor de kringloopwinkel nadat we maandenlang verstoken waren van het kopen van nieuwe oude spullen. Het leek me ineens het toppunt van romantiek. Het was de man die voor me stond die me tot dat soort gedachten aanzette. Blijkbaar had ik zo’n zin om iets moois te vinden dat ik alvast begonnen was.

Eenmaal binnen vergat ik alles. Een eindeloze ruimte met een onafzienbare hoeveelheid meuk doet dat bij mij. Daarom kom ik ook zo graag op zulk soort plekken. Even resetten. Het is bijna een soort meditatie.

En, vond ik nog wat? Dat wilt u natuurlijk weten.

Altijd.

Ik vond een man tegen een rek met lange soepjurken die de winkel gebruikte om ongestoord te kunnen bellen. Een jong stel dat een ontluisterende kloof in smaak ontdekte en elkaar daarbij steeds minder aan durfde te kijken. Een moeder en een dochter die in delfsblauwe raadselen spraken. En iedereen, ja iedereen bekeek alles wat er lag alsof het archeologische artefacten waren. De dingen in de winkel wisten niet wat ze overkwam. Ze hadden nog nooit zo veel aandacht gekregen.

Niemand had iets nodig wat hier te vinden was.

Ik kocht een stapel Donald Ducks.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden