Foto:
Column Hilde Wijnen

Discobal

Sjongejonge, het kan niet op deze week. Eerst al gaan stemmen, zomaar gratis en voor niks een uitje op een winderige woensdagmiddag. Lekker in een lange rij staan zonder aan het eind ervan tegen een wattenstaafje aan te lopen.

Weer eens een openbaar gebouw binnen mogen. Heerlijk! En dan ga ik over een paar dagen ook nog winkelen, beste mensen. Een uur lang! En daarna naar de kapper om de hoek. Het lijkt wel feest! Nog drie nachtjes slapen en dan is het zover.

Maar ja, het kan altijd beter. Dat stemmen scheen je namelijk ook te kunnen doen op bijzondere locaties. In de Koepelkerk bijvoorbeeld, of de Eusebius en zelfs in een oude trolleybus uit 1949. Ik heb dat niet gedaan, ik ben zo iemand die dat soort dingen pas achteraf hoort. Doet toch altijd een beetje pijn. Iets met dooie mussen en groener gras enzo.

Er waren bovendien mensen, las ik ergens, die dat glimmende rode potlood waarmee ze net gestemd hadden mee naar huis mochten nemen. Nou ja, dat was op onze doodgewone locatie ook al niet! Het is niet eerlijk verdeeld in de wereld. Vindt u wel? Hadden we dat maar geweten voordat we in de rij stonden van het stemlokaal, dan hadden we dat mee kunnen nemen in onze overwegingen!

Nou ja, niets meer aan te doen. Het leven is een feest en slingers kun je overal ophangen. Als ik bij de Eusebiuskerk had gestaan had ik tenslotte niemand in de rij horen roepen dat we allemaal meededen aan een poppenkast, zodat het even leek alsof de revolutie uitbrak. Maar nee, dat was de zon, die door de wolken heen flikkerde als een discobal.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden