Foto:
Column Hilde Wijnen

Zelfkennis

Ik heb een nieuwe telefoon. Maakt knappe foto’s. Valt niet uit elkaar van ellende. Best fijn.

Bemoeizuchtig is ie wel. U heeft al een tijdje geen emoji meer gebruikt, zegt het ding dan, als ik tussen de bedrijven door wat aan het typen ben naar deze of gene. En op mijn scherm, daar waar net nog mijn gedachten floreerden, verschijnt zonder dat ik er om heb gevraagd een onafzienbare rij lachende gezichtjes. Wat doen die daar? Waar is mijn tekst? Er valt helemaal niks te lachen! Sodemieter op zeg. Als je niet ophoudt, gebruik ik helemaal nooit meer een smiley. Eens kijken hoe je dan piept, mormel!

Vast een autoriteitsprobleempje. Heb ik wel vaker.

Ook met Netflix. Ga je nu al? staat er elke keer als je uitlogt, ook als je net hebt zitten bingewatchen tot je geen kleuren meer van elkaar kunt onderscheiden en alleen nog maar tijgerend je bed kunt bereiken. Alsof Netflix de betreurenswaardige gastheer is van een feestje waar bijna niemand op af is gekomen! Er blijven heus nog genoeg mensen over als ik een dansje oversla.

Maar goed, wie ben ik?

Leuk dat je er was, Hilde. Het was ons een waar genoegen. Slaap lekker zo. Of straks natuurlijk, dat moet je helemaal zelf weten! Zo kan het ook, beste Netflix. Kleine moeite. Ik schud het zo uit mijn mouw. Of Zeg Hilde, bedankt voor alle tijd die je aan ons hebt besteed! Geweldig! Die uren krijg je nooit meer terug, dus we zullen ze enorm koesteren! Ik noem maar eens wat. Een beetje dankbaarheid tonen in plaats van luie mensen met nog meer schuldgevoel terug naar hun vier muren te sturen.

Maar goed, wie ben ik?

Iemand die tegen apparaten en streamingservices praat dus. Nooit geweten. Goh, je leert jezelf wel kennen zeg, in coronatijd.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden