[Column Hilde Wijnen] Trendwatcher


Foto:
Column Hilde Wijnen

Trendwatcher

Ik ben nooit goed geweest in het voorspellen van de toekomst. Het grootste bewijs daarvan is dat ik me op mijn veertiende, na het volgen van het verplichte vak informatica, stellig voornam nooit meer iets met computers te gaan doen als ik later groot was. Een omgekeerde droom die niet uitkwam. Het is nauwelijks meer voor te stellen dat er ooit een tijdperk was waarin er maar één wereld was, namelijk degene die je zag, recht voor je neus. Ik mis het nog steeds, de eenvoud ervan, de tastbaarheid, dat alles een plaats en een tijd had, de videotheek.

O de videotheek! Het rariteitenkabinet van de jaren negentig. De geur van videobanden, de vloerbedekking waar je tot aan je enkels in wegzakte, de man met de mat achter de toonbank, het ongure hoekje, de geblindeerde ramen, de ruggen en de gebogen nekken, het in stilte verkennen van de mogelijkheden. De videotheek was een poort naar andere dimensies. Een walhalla van binnenwerelden uit de buitenwereld.

Stel je voor dat we in die antieke tijd in een lockdown hadden gezeten. Geen Netflix, geen Whatsapp, geen TicToc, geen Click & Collect, geen selfies, geen filmpjes sturen, geen les via Zoom, geen afhaalbieb, niks videobellen, geeneens een videotheek! Een telefoon met een snoer eraan en een brievenbus, dat was het dan, succes ermee! Wat zouden we doen?

In die tijd leefde ik in groepsverband. We leerden, aten, dronken, dansten, praatten, kusten, droomden, fietsten, waren altijd samen. Hoe lang een uur, een dag, een week soms was. Ik was vergeten hoe het was om een groepsdier te zijn, om alles te willen in plaats van niets.

Tot ik in Sonsbeek was en de lente begon en er muziek klonk en de lucht vol was van de belofte dat de wereld straks opnieuw jong zal zijn nadat we allemaal samen oud waren.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden