[Column Hilde Wijnen] Onoorbaar


Foto:
Column Hilde Wijnen

Onoorbaar

In de trein zat een man luidkeels kenbaar te maken dat hij bestond. Sommige mensen vinden dat nodig. Zoooo, roeptoeterde hij terwijl hij opstandig om zich heen keek, ik ga even lekker in een eersteklascoupé zitten. Waarom niet? Dat wil ik ook wel eens. Kijken hoe dat voelt, zo’n dure stoel. Hè, zuchtte hij uit volle borst en nestelde zich diep in het pluche. Ik zit hoor! Kijk maar, ik doe het gewoon. Ik zit!

Gauw snelde ik door. Niet kijken, niet laten merken dat ik oren heb, zo ver mogelijk weg van deze gast. Het lukte. Ik kwam zonder kleerscheuren in de volgende coupé.

Wie doet mij wat?

Daar zat een jongen te brallen. Hij was verkleed als prinses en sprak op oorverdovende toon met een vriendin een paar banken verderop. Mensen blij maken, dát wilden we vandaag, loeide hij alsof hij geen anderhalve meter, maar anderhalve kilometer moest overbruggen. En, is dat gelukt? vroeg het meisje beleefd. Ja, ik geloof dat we er wel een paar opgevrolijkt hebben. Hij klonk zelf verrast. Eerlijk gezegd was ik dat ook, maar toch liep ik door en plofte uiteindelijk neer in een coupé met twee pubers die af en toe schaterlachten om iets op hun telefoon. Daar kon ik mee leven. Ik pakte mijn boek en stapte een andere wereld in.

Op Arnhem Centraal stapte ik een half uur later uit. Ik ging de trap af en daar was hij weer. De man uit de eerste klas. Hij liep alsof hij begeleid werd door een dikke beat die alleen hij kon horen en hij praatte nog steeds hardop. Nu niet meer tegen iedereen en niemand in het bijzonder, maar tegen een jong meisje dat zich kortgerokt en blozend uit de voeten probeerde te maken. Tot aan de poortjes volgde hij haar, kijkend naar haar benen, likkend aan zijn lippen, onbeschaamd toespelingen sissend. Toen liet hij haar los, sprong soepel over de poortjes, ging voorbij aan een groep conducteurs (hé meneer, waar denken wij heen te gaan?) en kwam overal mee weg. Wie doet mij wat, zeiden zijn schouders nog voordat ze verdwenen door de draaideur, het leven is van mij.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden