Celliste Mariette Freijzer speelt Bach voor mensen die niet meer beter worden
Celliste Mariette Freijzer speelt Bach voor mensen die niet meer beter worden (Foto: Hilde Wijnen)

'De eerste G maakt veel los bij mensen' '

Arnhem - Een kaartje, een bloemetje, een omhelzing. Wat kun je een mens aan het eind van zijn leven eigenlijk nog geven? Nou, een bezoekje van de Arnhemse celliste Mariette Freijzer bijvoorbeeld. Met haar bedrijfje Bach aan bed speelt zij persoonlijke concerten voor terminale patiënten. “Bach is toch een lijntje met wat er daarna komt. Of je nu wel of niet in God gelooft.”

Klassiek celliste Mariette Freijzer kwam de vraag tegen toen de moeder van een goede vriendin ernstig en onherstelbaar ziek werd. “Wat kan ik nu nog doen voor haar, dacht ik. En opeens was het daar: muziek! Ik ben met mijn cello bij haar gaan zitten en heb Bach voor haar gespeeld. Zij lag lekker op de bank en ging een wereld binnen van alleen maar schoonheid. Even hoefde ze niet aan ziek zijn te denken.”

Uit deze bijzondere ervaring werd Bach aan bed geboren. Vanaf haar elfde al speelt Mariette cello. Uren, dagen, weken, jaren. Ze studeerde af aan het conservatorium in Amsterdam, de Sweelinckacademie. “Altijd klassiek. Ik kan niet improviseren”, beweert ze.

Bob Marley

Toch doet ze dat in haar een-op-een concerten wel degelijk. Elke uitvoering is een optreden op maat. Min of meer vast staat het repertoire. De eerste twee of drie cellosuites van Bach. Daarbinnen is alles mogelijk. Mariette: “Soms zijn mensen na de eerste Bachsuite al helemaal gevuld. Dan is het goed en kan ik naar huis. Soms willen ze juist praten tussendoor. Over hun ervaringen, herinneringen die opkomen, kleuren die ze zien. Soms zijn mensen te fragiel voor het geluid van mijn cello, dan speel ik met een demper. Maar de eerste G van de eerste suite maakt hoe dan ook veel los bij mensen, altijd. Ik heb ooit gespeeld voor iemand die zijn hele leven lang alleen maar naar Bob Marley had geluisterd. Hij wist niet dat Bach bestond. Bach is een ervaring. Hij voelde het, iedereen voelt het.”

Zingen tijdens de afwas

Natuurlijk zijn er nu en dan ook mensen die iets anders willen horen. Ook dat is mogelijk. “Ik kijk altijd naar wat diegene nodig heeft. Voor elke sessie studeer ik. Die volledige beheersing van mijn instrument zorgt ervoor dat ik ook andere dingen kan doen dan alleen spelen. Het werk behelst meer dan dat. Het is kijken wat er gebeurt, voelen wat er nodig is. Een moeder van negentig kwam eens aanzetten met liedjes die ze altijd zong met haar dochter tijdens de afwas. Die heb ik van het blad gespeeld. Gingen zij en haar dochter ineens samen zingen. Dat raakte me wel.”

Werken met mensen die zo dicht bij de dood zijn, is dat niet verdrietig? Mariette, met een glimlach: “Misschien kun je het vergelijken met hoe het voelt voor een verpleegster. Ik ben er voor hen. Het werk maakt me vooral heel blij. De mensen zijn altijd zó dankbaar. Het is goed voor de ziel. Ik zou het wel aan iedereen willen geven.”

www.bachaanbed.nl

(Tekst: Hilde Wijnen)

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden